Céline Curiol Parijse stemmen

Céline Curiol

Parijse stemmen  (Voix sans issue) uitgegeven 2005/6

Vertaald door Maartje de Kort en Nele Ysebaert (Ambo/Manteau)

Vandaag zag ik 2 zwijntjes, een roze met zwarte stippen en een kleiner zwarte, samen de weg naar de Daaibooibaai over steken. Vandaag zijn de Chinezen boos dat Japan 2 eilandjes voor de kust heeft gekocht en tot Japans grondgebied verklaard. Vandaag heb ik Parijse stemmen uitgelezen, dat ik aantrof in de boekenbak van Albert Hein. Wat is ongeloofwaardiger? Zeker is, dat ik hopeloos achter loop in de literaire wereld.

Het boek werd aangeprezen door Paul Auster, die ik zeer waardeer. Het toont gelijkenis met diens boek Man in the Dark, dat ik dit voorjaar kocht in San Francisco. De roman opent met een citaat uit Molloy van Samuel Becket. Het is een existentialistische roman ( après la lettre.)  over het leven van een jonge vrouw in de grote stad (Parijs), die telkens in ontmoetingen met mannen verzeild raakt en zo ook bij toeval in de ban van een getrouwde man naar wiens aandacht en liefde ze hartstochtelijk verlangt.  Ze is zelfstandig, kwetsbaar en afhankelijk.  Ze neemt haar leven in eigen hand, maar laat zich door toeval en incidenten leiden. Het verlangen in de nabijheid van de getrouwde man te zijn,  voert haar naar het verlies van een eigen bestaan. Ze volgt hem, zijn spoor, terwijl hij vasthoudt aan zijn burgerlijk bestaan.  Verloren en eenzaam temidden van de menigte, de mensen, de stad, de grote wereld.  Het leven van de vrouw is van een beklemmende onzekerheid.

Niet het verhaal, maar de gebeurtenis. Niet het schokkende, maar de emotionele spanning. Nieteen tragedie maar menselijk drama.  Niet de glamour maar alledaagse keuzes en vergissingen. De schijn van onafhankelijkheid, de onmogelijkheid van verbintenis. Alsof noodlot bestaat in de gedaante van burgerlijkheid. De onvervulbare hang naar verbondenheid.  Nabijheid als opperste vervulling.  Allemaal abstracties verbannen uit deze roman. Het leven van een vrouw in de grote stad, alleen en doortastend, maar onzeker in het hart.

In fijnzinnige stijl geschreven, een roman die je niet weg legt.

Springer, Met Stille Trom Nieuw-Guinea (West-Papua)

Met Stille Trom

F.Springer

Dit is een posthuum verschenen boekje, een roman met als ondertitel een journaal, van wijlen de diplomaat-schrijver F. Springer ( pseudoniem voor Schneider), die in 1995 de Constantijn Huygens prijs ontving. Nadat hij het had aangeboden aan een uitgeverij, bedacht hij zich in 1963 en trok het manuscript terug. Hij vreesde mensen, collega’s in discrediet te brengen. Begrijpelijk, want hij beschrijft het leventje  van bestuur, missie en zending, van de Papua-politie en een zonderlinge cultureel anthropoloog en de komst van de Indonesische infiltranten op een nogal ironische en vermakelijke manier, die niet alle betrokkenen in die tijd zullen hebben gewaardeerd. Het drama speelt zich af in Zakar, het bergland, een bestuurpost in de binnenlanden. Het schetst een miniatuur van het laatste Nederlands bestuur in de Oost vlak vóór de op handen overdracht van het gezag aan de VN. Het is vlot geschreven in een twee, drie weken aan de Méditerranee na zijn terugkeer vanuit Nieuw-Guinea. Zo leest het ook zonder enige moeite als een journaal. Het is de tijd waarin ik sociale geografie in Utrecht studeer tesamen met enkele oud-collega’s van Springer, uit een voorgaande lichting bestuursambtenaren.  In die tijd ontstaat de wens om ooit zelf het eiland te bezoeken. 

Dat gebeurt in 2009 en vindt zijn neerslag in het boekje

Zeven Dagen in de Baliemvallei

ISBN 978-90-9024904-9, uitgegeven bij www. lulu.com